Bu konuda daha güncel ve romantik bir hikaye var. Biliyorsunuz insanda beş ana
duyu var: Dokunma, görme, koklama, tat alma ve işitme. Yemeğe gidilen bir
restoranda şarap ısmarlanırsa, garson şarabı getirdikten sonra bardağa bir
parmak koyar ve kontrol etmesi için doğrudan erkeğe uzatır. Hiç bir kadının
da itiraz etmediği bu durum gerçekten anlaşılmazdır. Çünkü dünyadaki aroma
ve tat alma uzmanlarının çoğu kadındır.
Neyse biz gelelim restorana... Kadehin soğuk temasıyla dokunma duyusu tatmin
edildikten sonra kadeh havalı bir şekilde göz hizasına kadar kaldırılıp ş
arabın rengine bakılır. Görme duyusu kontrolünden sonra kadeh burun hizasından
bir sağa bir sola gezdirilerek koklanır.

Minik bir yudum alarak tadını da algıladınız. Zaten şaraptan pek
anlamıyorsunuz.
Garsonun da mantarını açtığı şarabı kendisi içmezse başka birine verecek
hali yok. Mecburen 'mükemmel' diyorsunuz. Ama hala bir duyu kaldı, işitme
duyusu. İşte o duyuyu da kadehleri tokuşturup, 'çınnn' sesini duyduktan
sonra tatmin ediyoruz.

Hikaye gerçekten romantik ama işin aslı biraz değişik. Antik çağlarda bir
insanın düşmanını yemeğe davet edip, onu ortadan kaldırmak için zehirli bir
içki sunması görülmemiş bir şey değildi. Ev sahibi içkisinin zehirsiz olduğunu
ispat etmek için kendi içkisini havaya kaldırır ve misafirin içkisinden bir
miktarını kendi bardağına dökmesine müsaade ederdi. Her iki kişi de
içkilerini aynı anda içerek birbirlerine olan güvenlerini gösterirlerdi.

Misafir ev sahibine olan güveninin çok fazla olduğunu göstermek için
bardaklar havada yan yana geldiğinde, kendi içkisinden onun bardağına bir şey
dökmez, bardağını yavaşça onun bardağına vururdu. Duyulan 'çın' sesi gerçek
bir güvenin ifadesi idi.