Kapattık kapılarımızı dostlarımıza
Mesafeler koyduk araya,
Bir merhaba demek için, girmeleri
gerekti sıraya...
Bize çok ihtiyaçları olduğu an meşgulduk.
Not bıraksınlardı, sonra arardık, başka zaman...
Sınavdan en iyi notu aldıklarında , gözlerindeki pırıltıyı
göremedik.
Bir küçücük armağan veremedik.
Canları yandığında, bize koşamadılar nefes nefese,
Ne kadar hasrettiler bir dost sese!
Görüşürüz; ya salı ,ya çarşamba günü,
Diye diye kaçırdık nişanı, düğünü,
Paylaşamadık o en çoşkulu anlarını, seveceğimiz yanlarını.
Hayat denen suyun akışında, birlkte çağlayamadık,
Ölümlerini bile geç duyduk da vaktinde ağlayamadık...
Bu hikaye hem acı hem uzun,
Selam vermeden geçiyoruz artık yanından komşumuzun.
Bahanelerle etrafımızı sardık
Oysa biz, birbirimiz için vardık.
Adına huzur dedik ,iş dedik.
Can cana olmaktan vazgeçtik.
Yalnızlığı seçtik.
Herkes bir yalana kandı.
Ne olursa olsun sebep,
Aslında kapılar hep,                                           çok geç olmadan dostlarımızın değerini anlayalım
Kendi üstümüze kapandı.                          "iyi dostu olanın aynaya ihtiyacı yoktur" .......

paylaşım için teşekkürler  yazarını belirtmemişsiniz sanki ?

anonim diyelim...

okuduğum dergide yazarı yazmıyordu. olsa belirtirdim.