Nasılda yorgunum...
Yıllar ne çok hırpalamış benliğimi..
İçimdeki aydınlık;
Dışımdaki titrek bir akış olmanın ötesine gidemiyor..
Aslında ötesi varmı bilmiyorum..
Ötelerlede ilgilenmiyorum..
Hem, ötelenmeyede alıştım..
Şiddetli rüzgarlardan sonra kırılan,
yer yüzündeki bütün filizlerin mahsunluğu var üzerimde
belki,rüzğara küstüm
Belkide,dalgalara küstüm,
kıyıların yılgınlıgıdır üzerimdeki
yada gecenin gündüze kavuşma sevdasının
imkansızlığıdır;yaşama dair umudum..
hayattan ne umdugumu dahi unuttum
bir,şansızlığım unutmadı beni;bir de,
yıllar çok hırpaladı benliğimi;
nasılda yorgunum,yaşamaktan..
belki de;yaşamak için savaşmaktan..



                        -----alıntıdır-----

yıllar çok hırpaladı benliğimi;
nasılda yorgunum,yaşamaktan..
belki de;yaşamak için savaşmaktan..

imkansızlığıdır;yaşama dair umudum..
hayattan ne umdugumu dahi unuttum
bir,şansızlığım unutmadı beni;bir de,
yıllar çok hırpaladı benliğimi;
nasılda yorgunum,yaşamaktan..
belki de;yaşamak için savaşmaktan..


sağol paylaşıımın için

nedemek  ben teşekkür ederim okudugunuz için..