İçim ağlarken yüzüne bakıp gülümseyebilmek,
Sen evine alacağın yeni perdeleri düşünürken
O perdeleri belki de göremeyeceğini bilmek öyle zor ki..
Her anne gibi çocuklarına dair pembe düşler kurarken
O pembe düşlerin kara kabuslara dönüşeceğini bilmek de öyle..
Onca acına rağmen –nasıl da kötü bir yalancısın-
Hala gülebilmen,”iyiyim ben” demen nasıl da can yakıcı bir bilsen..
ölüm,cehennemden gelen bir bekçi gibi
Bir düşman gibi tepene dikilmiş
Hain bir pusuda kaç zamandır..
Ey ölüm,o küçük çocukların güzel annelerini niye bekliyorsun sen?
Git,ne olur git..
Karalarını al da git..
gölgeni de bırakma..
Gökkuşağını,renkleri bize bırak..
o iki çocuğa ve annelerine bırak..
Yaşayacakları pembe düşlerini bırak onlara..
Umudumuzu bize bırak da git..
Sen güzel kadın!
O bitmeyen umudunu yitirme.
hep o camın önünde ol.
Perden hiç kapanmasın..
Hep gül sen,”iyiyim” de
Yalan olsa bile..
çünkü bu bile bile gidişe dayanmak öyle zor ki..
ölüme alışmak öyle zor ki..
o kara kabus gitsin,sen ne olur gitme.


                                 alıntıdır

 

Hala gülebilmen,”iyiyim ben” demen nasıl da can yakıcı bir bilsen

ıyımser olun kardesım o guluyosa sızde gulmeye calısın ;))))

emegıne saglık kardesim

saol suat abicim ....

çok güzelmiş canım emeğine sağlık ...

sende saol canım...